Jobs (2013) สตีฟ จ็อบส์ อัจฉริยะเปลี่ยนโลก

ก่อนหนังเข้าฉายในโรงภาพยนตร์ Jobs เป็นหนังที่หลายคนค่อนข้างคาดหวัง เพราะหวังว่าหนังที่ถ่ายทอดชีวิต Steve Jobs ผู้เป็นศาสดาคนหนึ่งของพวกเขาบนแผ่นฟิล์มเนี่ย จะต้องยิ่งใหญ่สมเกียรติอดีต CEO แห่ง Apple และยิ่งด้วยชื่อของดารานำอย่าง Ashton Kutcher ก็ยิ่งทำให้คนดูคาดหวังว่าเนื้อหนังจะต้องฟู่ฟ่าสไตล์ Hollywood อย่างแน่นอน

แต่ผลออกมาก็คือ JOBS ค่อนข้างเป็นหนัง Indy เหมือนทำเพื่อสนอง Needs ของเหล่าสาวก Jobs ซะมากกว่า (ไม่ใช่หนังตลาด ไม่ใช่หนังแมส) รวมๆ คือการดำเนินเรื่องค่อนไปทางสารคดีกึ่งชีวประวัติ ไม่ได้ผาดโผนตีลังกา เดินเรื่องฉับๆ หรือตัดต่อขั้นเทพอะไร (แต่ถ้าใครยังอยากดูแบบฟอร์มยักษ์อลังการ หรือหนัง Jobs เวอร์ชั่นเอาใจกระแสหลัก รอของค่าย Sony ก็ได้ค่ะ ได้ข่าวว่าเชากำลังถ่ายทำอยู่)

สำหรับ Jobs (2013) อาจจะด้อยตรงที่บทไม่ค่อยแน่น จุดพีคไม่มี ทำไม่ค่อยจะสุด และแก่นของเรื่องไม่ดึงดูดพอ แล้วเห็นมีผู้รู้บอกอีกว่า บทหนังบิดพลิ้วจากเรื่องจริงเล็กน้อย ซึ่งตรงประเด็นนี้เราขอไม่พูดถึงละกัน เพราะเราเองก็ไม่ได้รู้จัก Stece Jobs เป็นการส่วนตัว

การเดินเรื่อง ออเดอร์ตามไทม์ไลน์ชีวิต (มีฉากเปิดที่เริ่มตอน Jobs วัย 40 กว่าๆ แล้วย้อนกลับมาวัยเรียน) เล่าก็เดี๋ยวเร็วเดี๋ยวช้า หนังไม่ค่อยลงลึกหรือปูพื้นให้ผู้ชมเข้าใจความสัมพันธ์ของตัวละคร และให้รู้จัก Apple จริงๆ มากนัก พูดง่ายๆ คือหนังถ่ายทอดเพียงผิวเผิน ดังนั้นหนังน่าจะเหมาะกับคนที่เคยอ่านหนังสือ หรือพอจะรู้ชีวประวัติของ Jobs มาบ้าง

ถึงแม้ฉากเปิดจะไม่ได้ดึงดูด ฉากจบก็ไม่ได้น่าประทับใจ ฉากอื่นๆ ก็ไม่ได้มีฉากไหนน่าจดจำเท่าไหร่ แต่โดยรวม เราว่าภาพสวยดีค่ะ สวยจริง โทนค่อนข้างเรียบง่าย เอาจริงๆ ก็เข้ากับสไตล์ของ Jobs เขาค่ะ คือชอบความเรียบง่าย (Simplicity)

ดูจากการเก็บรายละเอียดของซีนแต่ละซีน เรามองเห็นความใส่ใจและความตั้งใจของผู้สร้างหนังที่น่าชื่นชมอยู่หลายจุด เช่น ซีนอารมณ์ของตัวละคร (Ashton เล่นดีทีเดียว ให้ความรู้สึกเป็น Jobs มากๆ ทั้งภายนอกและอินเนอร์) การพยายามเล่าเรื่องด้วยภาพ เช่น ฉากที่ Jobs กับ Mike เดินสวนกัน บนตึกคนละชั้น ตอนพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน

การเหน็บหรือตลกร้ายลึกในไดอะล็อกก็ถึงพริกถึงขิงดี เช่น ตอนโทรด่า Bill Gates สาวก Microsoft ดูแล้วก็คงสันหลังวูบเบาๆ หรือการพยายามใส่ Quote เด็ดๆ ของแต่ละตัวละคร (ที่พูดในชีวิตจริง) เอามาเน้นในหนังด้วย (โดยส่วนตัว ชอบประโยคว่า “This company will NOT make shit anymore.”) จะเห็นได้ว่า หลายอย่าง หนังไม่ได้บอกคนดูตรงๆ แต่จะบอกผ่านภาพ หรือผ่านคำพูด (ที่ต้องตีความเอง) ซึ่งเรามองว่ามันคือศิลปะอย่างหนึ่งนะ เราให้ผ่าน